Portret
Charlotte Rampling jest angielską Catherine Deneuve - z sześćdziesiątką na karku pozostaje niezmiennie piękna i chłodna jak lód; to wielka klasa z niepokojącą domieszką perwersji. W latach 60. była brytyjskim symbolem seksu, ale nigdy nie zbiegała o łatwą sławę ślicznej starletki. Zamiast występów w głośnych hollywoodzkich filmach wolała eksperymenty z mistrzami, heretykami i ekscentrykami kina - nawet jeżeli miało to oznaczać romans z... szympansem.
Swingująca pensjonarka
Wystarczy spojrzeć na zdystansowaną, ironiczną twarz Charlotte Rampling, aby poczuć powiew wyższych sfer. To nic dziwnego w wypadku kogoś, kto gimnazjalne lata spędził na ekskluzywnej żeńskiej pensji w Wersalu! Aktorka jest córką brytyjskiego pułkownika, ważnej figury w strukturach NATO, a jednocześnie całkiem nieźle radzącego sobie malarza. Urodziła się w 1945 roku, uczęszczała do elitarnych, prywatnych szkół w Anglii i na Kontynencie. Już jako nastolatka została dostrzeżona przez agencje modelek i trafiła na okładki. Ku utrapieniu rodziców stała się wkrótce jedną z ikon "swingującego Londynu". W latach 60. stolica Anglii była mekką nowych trendów, ekstrawagancji, szalonych imprez i radosnego hedonizmu. Na to, jak swingowała w swingującym Londynie młoda, piękna, bogata i sławna modelka spuśćmy dyskretnie zasłonę milczenia.
Kim jest Luchino Visconti
Dla kogoś takiego jak młoda Charlotte Rampling kariera w kinie była właściwie rzeczą nieuniknioną. Debiutowała małymi rolami w wieku 20 lat. Już rok później została dostrzeżona przez krytyków dzięki występowi w słynnej Georgy Girl Silvia Narrizano. Zagrała tu w pewnym sensie samą siebie - egoistyczną dziewczynę, która wypływa na hedonistyczne oceany "swingującego Londynu" i odkrywa mroczniejszą stronę rozbawionej metropolii. To właśnie w tym filmie zobaczył Rampling Luchino Visconti. W 1968 włoski mistrz zaprosił młodą Angielkę, by dołączyła do międzynarodowej obsady Zmierzchu bogów. Charlotte była przerażona. Zdawała sobie sprawę, że chodzi o bardzo poważny film. Tymczasem, jeżeli nie liczyć rocznego stażu w londyńskim Royal Court Theatre, Rampling nie miała profesjonalnego przygotowania aktorskiego. Sama przyznawała, że nie zna się zbyt dobrze na teatrze ani filmie. Nigdy nie była kinomanką; o tym, kim jest Visconti dowiedziała się dopiero, kiedy włoski filmowiec-arystokrata do niej zadzwonił. Na dodatek 23-letnia aktorka miała zagrać kobietę o 10 lat starszą. Na początku odmówiła więc Viscontiemu, ten nie miał jednak wątpliwości, że Charlotte da radę. Racja była po stronie reżysera; Rampling zagrała genialnie.
Perwersja nocnego portiera
Charlotte Rampling mówi dziś w wywiadach, że Zmierzch bogów i spotkanie z Luchino Viscontim zaważyły na jej karierze i ukształtowały wyobrażenia o kinie. I rzeczywiście, piękna Charlotte stała się od tej pory specjalistką od trudnych, mrocznych i perwersyjnych ról. Najbardziej pamiętną pozostaje ta z Nocnego portiera (1974) Liliany Cavani. To jeden z najbardziej prowokacyjnych i niebezpiecznych europejskich filmów lat 70., rzecz, którą, jeżeli chodzi o poziom kontrowersji, śmiało można postawić obok Ostatniego tanga w Paryżu, Salo i Wielkiego żarcia. Historia kobiety, która kilka lat po wojnie spotyka przypadkiem w Wiedniu swego oprawcę i gwałciciela z obozu koncentracyjnego, przestraszyła publiczność i zelektryzowała krytykę. Chory, sadomasochistyczny, destrukcyjny związek kata i ofiary, dwuznaczność ról odgrywanych przez bohaterów tego perwersyjnego dramatu, balansowanie na granicy seksualnych, historycznych i politycznych tabu postawiło film w samym centrum uwagi. Rampling stworzyła tu niesamowity duet z Dirkiem Bogardem, którego po raz pierwszy spotkała na planie Zmierzchu bogów. Oboje dali pokaz niezapomnianego aktorstwa, choć być może wolałoby się go nie pamiętać - Nocny portier to film, który wspomina się jak zły, choć fascynujący sen.
Z Newmanem i z szympansem
Rola w arcydziele Liliany Cavani na długo wyznaczyła czarny image Charlotte Rampling, choć aktorka od początku kariery udowadniała swoją wszechstronność, grywając w tak różnych filmach jak buntownicza ikona amerykańskiego kina drogi Znikający punkt (sceny z jej udziałem nie weszły do oficjalnej wersji montażowej i są dziś rarytasem poszukiwanym przez zagorzałych fanów), bardzo brytyjskie Henryk VIII i jego sześć żon (w których wcieliła się w nieszczęsną Annę Boleyn) czy Werdykt, w którym wystąpiła u boku Paula Newmana. Była świetna w klasycznej ekranizacji chandlerowskiego Żegnaj laleczko z Robertem Mitchumem i równie dobra w nostalgicznych Wspomnieniach z gwiezdnego pyłu Woody'ego Allena. Co jakiś czas aktorka przypominała jednak, że potrafi ostro zaryzykować i nie boi się udziału w najdziwniejszych przedsięwzięciach. Do takich należy niewątpliwie skandaliczna czarna komedia niepoprawnego Nagisa Oshimy Max, moja miłość, Wielka Rampling zagrała u japońskiego skandalisty żonę angielskiego dyplomaty, która zdradza męża z pewnym przystojnym ... szympansem. Aktorka do dziś dręczona jest przez dziennikarzy o zdradzenie pikantnych szczegółów dotyczących filmu. Rampling odpowiada zazwyczaj, że granie w duecie z małpą nie różniło się w gruncie rzeczy aż tak bardzo od występu u boku Paula Newmana, tyle że, jak mówi gwiazda "obaj po prostu trochę inaczej reagowali".
Nie do zdarcia
Kultowa angielska gwiazda, której seksapil opiewała brytyjska grupa rockowa Kinky Machine w kawałku zatytułowanym po prostu Charlotte Rampling, od dawna nie mieszka już na Wyspach. Jeszcze w latach 70. przeprowadziła się do Paryża, gdzie poślubiła guru francuskiej muzyki elektronicznej, mistrza gargantuicznych widowisk z gatunku światło&dźwięk, Jeana-Michela Jarre'a (kilka lat temu się z nim rozwiodła, ale owocem związku pozostaje trójka [sic!] dzieci). Dla wielu aktorek przekroczenie czterdziestki, a tym bardziej pięćdziesiątki oznacza zarazem przekroczenie magicznej granicy, za którą rozciągają się morki zapomnienia i filmowego niebytu. Nieubłagane prawa pokarmowego łańcucha sławy i młodości nie dotyczą jednak Rampling. Zbliżając się do sześćdziesiątki, Charlotte wciąż olśniewa urodą, ale jej prawdziwym autem jest aktorska klasa - rzecz, której nie da się łatwo zastąpić młodością kolejnej aspirującej starletki. Rampling nie ma na koncie imponującej kolekcji wielkich filmowych nagród, ale z drugiej strony nigdy się sprzedała i konsekwentnie występowała niemal wyłącznie w dobrych, a przynamniej ambitnie pomyślanych filmach. Dzięki temu może sobie dziś pozwolić na wolność artystyczną, o której bardziej spolegliwe wobec producentów i agentów aktorki mogą tylko pomarzyć. W 2001 dla kaprysu zagrała w Zawód: szpieg - tylko po to, aby spełnić dawno pielęgnowane marzenie i dać na ekranie całusa gwiazdującemu w tym filmie Robertowi Redfordowi. Trzy lata później podżyrowała swoja sławą eksperymentalną, na wpół wirtualną, na wpół aktorską produkcję kultowego komiksiarza Enki Bilala Immortal: Kobieta-pułapka. Największym współczesnym triumfem Rampling pozostaje jednak Basen Francois Ozona, który w swoim finezyjnym, czarnym kryminale stworzył rolę specjalnie dla brytyjskiej gwiazdy.
Stach Szabłowski Najsłynniejsze cytaty
"Och, reżyserzy chcą czasami, bym była naprawdę sroga. Lubią tę cechę u kobiety. Uważają, że jest zniewalająca."
"Bawiłam się wcześniej, lecz jeśli człowiek potrafi się bawić tak, jak ja dobiegając do sześćdziesiątki, to całkiem ciekawe. Jeśli nie przejmujesz się zmarszczkami i tym podobnymi rzeczami, i pozwalasz sobie czuć się po prostu dobrze, to być może dlatego, że twój czas dopiero nadchodzi."
"Jestem po prostu zdumiona. Cieszę się z życia, bo wiem jak to jest, kiedy nie chce się tu być . I cieszę się, że młodzi reżyserzy obsadzają mnie w fantastycznych filmach."
Wybrana filmografia
2008 Księżna (The Duchess) 2007 Angel 2007 Chaotyczna Anna (Caotica Ana) 2006 Leming (Lemming) 2005 Na południe (Vers le sud) 2004 Immortal - Kobieta pułapka (Immortel [ad vitam] ) 2003 Odpoczniesz po śmierci (I'll Sleep When I'm Dead) 2003 Basen (Swimming pool) 2002 Letni zawrót głowy (Embrassez qui vous voudrez) 2001 Zawód: Szpieg (Spy Game) 2000 My uncle Silas 2000 Aberdeen 2000 Pod piaskiem (Sous le Sable) 1999 Wielkie nadzieje (Great Expectations) 1997 Miłość i śmierć w Wenecji (The Wings of the Dove) 1996 Zniewolenie (Invasion of Privacy) 1994 Marsz Radeckiego (Radetzkymarsch) 1992 La Femme abandonnee 1988 Zmarły w chwili przybycia (D.O.A.) 1988 Paryż nocą (Paris by Night) 1987 Harry Angel (Angel Heart) 1986 Max, moja miłość (Max, mon amour) 1984 Niech żyje życie! (Viva la vie!) 1983 Infidelities 1982 Werdykt (The Verdict) 1980 Wspomnienia z gwiezdnego pyłu (Stardust Memories) 1977 Liliowa taksówka (Un taxi mauve) 1976: Foxtrot 1975 Żegnaj laleczko (Farewell, My Lovely) 1974 Nocny portier (Il Portiere di notte) 1972 Azyl (Asylum) 1972 Henryk VIII i jego sześć żon (Henry VIII and His Six Wives) 1969 Zmierzch bogów (La Caduta degli dei) 1966 Georgy Girl
Najlepsze strony
http://theavengers.tv/forever/pnote-rampling.htm
http://www.salon.com/people/conv/2002/01/24/rampling/
http://www.ecrannoir.fr/stars/stars.php?s=167