Portret

Piękna twarz i szorstka osobowość - tak krótko można go określić. Alain Delon od blisko 50 lat próbuje udowodnić, że jest kimś więcej.

Chłopak z charakterem

Urodził się w roku 1935 w Sceaux, jednak małżeństwo jego rodziców - Edith i Fabiena - nie należało do udanych. Kiedy Alain miał cztery lata, państwo Delon rozwiedli się, a chłopiec trafił do rodziny zastępczej. Wkrótce potem jego matka wyszła ponownie za mąż i została panią Boulogne. Alain był dzieckiem żywym i niesfornym, co wpływało na jego edukację, którą definitywnie zakończył w wieku 15 lat. Jako 17-latek zaciągnął się do wojska i przez sześć kolejnych lat służył w marynarce, walcząc m.in. w Indochinach. Gdy w 1956 roku wyszedł "do cywila", świat przed przystojnym zawadiaką stanął otworem. Nie czując się związany z nową rodziną matki, Delon zamieszkał w Marsylii, gdzie imał się różnych prac, nie stroniąc zresztą od kontaktów z przestępczym podziemiem. W tym czasie zaprzyjaźnił się z aktorem Jean-Claudem Brialy, co okazało się wielkim przełomem w jego życiu. To właśnie Brialy namówił Alaina na wspólny wypad do Cannes w czasie festiwalu filmowego. Był rok 1957.

Prawdziwy Europejczyk

Miała to być rozrywka - oglądanie gwiazd, które tłumnie zjechały do Cannes. A jednak podczas tego festiwalu narodził się aktor Alain Delon. Niezwykle piękna twarz chłopaka i jego awanturnicza osobowość fascynowały otoczenie, a propozycje pracy sypały się jak z rękawa. Wydawało się, że wszystkich przebił słynny amerykański producent filmowy David O. Selznick, proponując aktorowi (który jeszcze nigdy dotąd nie grał) siedmioletni kontrakt. Delon jednak odmówił Amerykaninowi i pozostał w Europie, przyjmując niewielką rolę w Quand la femme s'en mele Yvesa Allegreta. W tym filmie powstał także jego ekranowy wizerunek niegrzecznego chłopca. Na kolejne role Delon nie musiał czekać zbyt długo. W 1958 roku zagrał w dwóch filmach: Bądź piękna i milcz oraz Christine. Na planie pierwszego poznał swojego przyjaciela i wieloletniego ekranowego partnera Jean-Paula Belmondo, na planie drugiego - Romy Schneider, z którą dzielił życie przez kilka następnych lat.

Lampart w pełnym słońcu

Lata 60. Delon rozpoczął spektakularnie. W 1960 roku weszły na ekrany kin dwa filmy, zaliczane dziś do grona najlepszych w dorobku aktora. W pełnym słońcu to dokonana przez Rene Clementa adaptacja powieści Patricii Highsmith "Utalentowany pan Ripley", w której Alain Delon wcielił się w postać mordercy-biseksualisty. Clement wykorzystał jego urodę, fascynującą zarówno kobiety, jak i mężczyzn (po premierze w Stanach Delona okrzyknięto "francuskim Jamesem Deanem"). Drugi - Rocco i jego bracia - został zrealizowany przez wybitnego włoskiego reżysera Luchino Viscontiego i opowiadał dramatyczną historię rodziny, która przeprowadza się do wielkiego miasta. Uważany za jeden z najważniejszych filmów Włocha, Rocco... otrzymał w Cannes nagrodę specjalną jury. Zaledwie trzy lata później Francuz znów stanął przed kamerą Viscontiego, tym razem w spektakularnym, kostiumowym Lamparcie. W międzyczasie spotkał się na planie filmowym z innym włoskim twórcą Michelangelo Antonionim, grając - u boku Moniki Vitti - w Zaćmieniu (1962). Niedługo potem spełniło się wielkie aktorskie marzenie Delona - wspólna praca z podziwianym Jeanem Gabinem w filmie Melodia podziemia. Do końca dekady Alain Delon wystąpił w jeszcze kilku świetnych filmach, takich jak Samuraj Melville'a z 1967 roku, czy Basen z '68 (w którym spotkał się ponownie z dawną ukochaną Romy Schneider).

Skandalista Delon

Kariera filmowa Alaina Delona toczyła się swoim torem, w tym samym czasie Alain Delon-mężczyzna fascynował i bulwersował opinię publiczną. Pierwszy wielki skandal wybuchł, kiedy aktor odmówił uznania dziecka niemieckiej modelki i piosenkarki Nico (związanej m.in. z grupą Velvet Underground), z którą miał romans na początku lat 60. I tu na scenę wkroczyła jego matka, czyli pani Boulogne, która nie tylko zainteresowała się nieślubnym wnukiem, ale i wychowała go, dając przy okazji swoje nazwisko (stąd Ari Boulogne). Po tym niefortunnym incydencie nastąpiło kilka lat spokoju, kiedy to Alain ożenił się w roku 1964 z aktorką Nathalie Canovas, poznaną na planie Czarnego Tulipana. Rok później przyszedł na świat ich syn Anthony. Kolejna afera miała miejsce w 1968 roku. Aktor i jego żona zostali zamieszani w śledztwo w sprawie morderstwa ich ochroniarza, które zarazem udowodniło powiązania ze światem przestępczym wielu prominentnych osób. Państwo Delon zostali jednak oczyszczeni z wszystkich zarzutów, a cała sprawa nie wpłynęła negatywnie na dalszą pracę aktora. Skończyło się natomiast jego małżeństwo, za to rozpoczął nowy, 15-letni związek z piękną Mireille Darc.

Glina

Lata 70. utrwaliły wizerunek Alaina Delona jako twardego mężczyzny. Co prawda aktor od początku grał w kryminałach i jego twarz kojarzona była w dużej mierze z tym gatunkiem, lecz w tytułach z lat 70. i 80. często pojawia się słowo "glina" (np. Był sobie glina, Glina, Za skórę gliny) i właśnie w role glin Delon wcielał się wtedy najczęściej. Poza tym w 1974 roku zajął się produkowaniem swoich filmów, a także sporadycznie pisaniem scenariuszy i reżyserowaniem. I trudno powiedzieć, że był to okres szczególnie udany w aktorskiej (i nie tylko) karierze Delona. Choć zdarzały się filmy bardzo dobre. Takim przykładem jest Pan Klein (1976) angielskiego reżysera Josepha Loseya, a tytułowy bohater należy do czołówki ekranowych kreacji francuskiego aktora. Poza tym za rolę w filmie Notre Histoire Bertranda Bliera otrzymał Cezara w roku 1985. Delon pojawił się także w Miłości Swanna Volkera Schloendorffa - luźnej adaptacji "W poszukiwaniu straconego czasu" Prousta. W 1987 roku nagrał piosenkę "Comme au cinema" (czyli "Jak w kinie") i podczas trasy promocyjnej poznał młodą Holenderkę Rosalie van Breemen, którą wkrótce poślubił, i z którą ma dwójkę dzieci: Anouchkę i Alaina-Fabiena.

Znak firmowy Alain Delon

Przez całe swoje zawodowe życie Alain Delon pracował dużo, grał nawet w kilku filmach rocznie (w sumie 82 filmy kinowe). W latach 90. pojawiał się już na ekranie sporadycznie. Nowa Fala Jean-Luc Godarda, Sto i jedna noc Agnes Vardy, Dziewczyna dla dwóch Patrice'a Leconte'a czy Aktorzy Bertranda Bliera to najciekawsze obrazy, w których wówczas wystąpił. Kilka lat temu definitywnie wycofał się z kina, zapowiadając kontynuację kariery telewizyjnej (filmy o komisarzu Montale). Ale od wielu lat Alain Delon to także marka - mebli, ubrań, perfum, a nawet papierosów. Delon zrobił znakomity interes na swoim wizerunku. Nie ma w tym oczywiście nic złego, choć trochę szkoda, że twarz, która na zawsze przecież pozostanie - obok Brigitte Bardot, Jeana Gabina czy Catherine Deneuve - znakiem rozpoznawczym francuskiego kina, będzie się kojarzyć np. z bielizną pościelową. No cóż, pozostają nam już tylko stare filmy...

Marta Miś

Najsłynniejsze cytaty

"Nie jestem gwiazdą. Jestem aktorem. Od lat walczę, by ludzie zapomnieli, że jestem ładnym chłopcem ze śliczną buzią. To ciężka bitwa, ale wygram ją. Chcę, aby publiczność zrozumiała, że przede wszystkim jestem aktorem, który profesjonalnie podchodzi do swojej pracy i kocha każda minutę spędzoną przed kamerą."

"Melville, Gabin, Lino, Signoret, Montand, Bourvil i jeszcze kilkoro innych - to moja prawdziwa rodzina."

"Zawsze powtarzam, że bardzo kocham psy, mniej - ludzi."

Wybrana filmografia

2000 - Aktorzy
1998 - Dziewczyna dla dwóch
1990 - Nowa Fala
1984 - Miłość Swanna
1981 - Za skórę gliny
1976 - Pan Klein
1873 - Dwaj ludzie z miasta
1970 - Borsalino
1970 - W kręgu zła
1969 - Klan Sycylijczyków
1968 - Basen
1967 - Samuraj
1967 - Łowcy przygód
1964 - Czarny Tulipan
1963 - Lampart
1963 - Melodia podziemia
1962 - Zaćmienie
1960 - Rocco i jego bracia
1960 - W pełnym słońcu
1958 - Bądź piękna i milcz
1958 - Christine

Najlepsze strony

http://www.alaindelon.com/en/

http://www.geocities.com/Paris/LeftBank/3902/

http://www.ecrannoir.fr/stars/acteur/delon.htm