[archiwum]
Bracia Coen, należący do najbardziej wyrazistych twórców współczesnego kina, równie dobrze odnajdują się w małych, niezależnych projektach, jak i wysokobudżetowych produkcjach hollywoodzkich. Po sukcesach autorskich obrazów –Śmiertelnie proste, Barton Fink czy Ścieżka strachu – bracia sięgają po duże środki na realizację i pozyskują odpowiedni kapitał. Efektem jest brawurowa komedia z licznymi wycieczkami i nawiązaniami do historii kina.

Hudsucker Industries to potężna korporacja działająca w Ameryce lat 50. Na firmę spadają jednak poważne kłopoty. Jej szef popełnia samobójstwo skacząc z okna drapacza chmur. Dyrektor firmy, przebiegły Sidney J. Mussburger, obmyśla biznesową intrygę. Chcąc zdobyć większościowy pakiet akcji po zmarłym szefie, pragnie doprowadzić korporację do krachu. W tym celu na czele firmy stawia kompletnego nieudacznika Norville’a Barnesa. Ma on zapewnić Hudsucker Industries szybki kurs w dół, ale plan Mussburgera niekoniecznie okaże się doskonały. Barnes zaczyna radzić sobie coraz lepiej jako szef, a prawdziwym przełomem okaże się… hula-hop.

Błyskotliwa komedia nawiązująca do archetypowego wątku w kinie, czyli postaci naiwnego, gapowatego bohatera wrzuconego w trybiki wielkiej korporacji. Bracia Coen, twórczo nawiązując do tradycji amerykańskiego kina lat 30. i 40., w szczególności spuścizny Franka Capry, nasycają obraz specyficznym klimatem tamtego czasu. Korzystając z estetyki delikatnego pastiszu przemycają liczne cytaty z historii kina, serwując prawdziwy patchwork stylów i estetyk. Przywoływana już komedia a la Capra wymieszana jest z elementami kina ekspresjonistycznego, noir, z surrealistycznym klimatem i kafkowską atmosferą. Nad tą postmodernistyczną mieszanką twórcy panują znakomicie, cyzelując swój własny, autorski styl. Jak pisał Andrzej Kołodyński: „W kategoriach filmowego stylu ten pastisz jest bezbłędny”. Świetny scenariusz (wespół ze słynnym Samem Raimim) pozwolił na cyzelowanie detali czy dialogów (nostalgiczna wizja Ameryki), a także dał pole do popisu zespołowi aktorów. Szczególnie efektownie wypadają Tim Robbins, Jennifer Jason Leigh i zmarły niedawno, nieodżałowany Paul Newman. Za ścieżkę dźwiękową odpowiedzialny jest doświadczony kompozytor Carter Burwell. Hudsucker Proxy to jeden z najśmieszniejszych i najbardziej przystępnych filmów w twórczości braci Coen.

Film nagrodzili krytycy z Londynu i Los Angeles.

The Hudsucker Proxy
komediodramat
Wielka Brytania/Niemcy, 1994
111 min.
Reżyseria: Joel Coen
Obsada: Tim Robbins, Jennifer Jason Leigh, Paul Newman, Charles Durning, John Mahoney, Jim True-Frost, Bill Cobbs, Bruce Campbell, Harry Bugin, John Seitz, Joe Grifasi, Roy Brocksmith, John Wylie, I.M. Hobson, Gary Allen